Even as I was typing the title of this blog in English, I realized that my blogger had brilliantly retained the language settings from my previous posts and started converting it to Tamil fonts. Felt like the cry of a baby and making me remind the injustice I'm doing to my own self. Yet, as I have succumbed to the persistent request from the kind hearted dearest ones who seem to have a bit of difficulty in reading Tamil, which for obvious reasons turns out to be their mother tongue too, here comes a blog in english from the mind of a person who is not yet ready for it.

But the worst thing of all is, "What the hell would I write about?". The conditions around me are totally favourable towards making me plunge naked into a filled bathtub and scream under water, but defenitely not towards making me write a blog. To say that I'm sweating like a pig on this 24^C summer evening would eventually mean an improvement. And to add jet fuel to this bonfire, my living room ceiling and walls were restrengthened with a coating of plaster thereby converting it to the largest furnace i've ever seen from the inside. And to top it all, my land lord is still outside chiseling out the old flooring with his respectful tenants being asked to bear the noise.

With all the above said commotion happening outside my room, I've stopped caring about things piling up inside my room too and never dared to go out to the kitchen and put some stuff back to their rightful place, unless I wanted plaster droppings on my head. Just to present an example, empty space on my studty table has become more scarce than an empty plot of land in Annanagar. It's filled with stuff for which i've even lost track of their arrival time on my table.

My empty water bottle with its cap lost somewhere in the darkspots of my room. Tiny towers of coins - one with pounds, one with euros and a last one with mixture of cents and pennies. An empty glass in which I believe I drank milk as I could identify it from the white sediment on the bottom. A tiny electronic clock adjacent to its analog version that has not been put to use from my very first night in this room. My mom gave it to me and said it would work well. Yes it did, and it also turned out to be the only source of sound and sounded a bit awry on my very first night in this room.

A little framed photo of me and shraddha is resting on the base of the table lamp in which for no apparent reasons, the lamp seem to be pointing at the ceiling. But its wierd posture has not been much of a bother since the bulb in it breathed its last few months ago. My current pay slip from subway for which I had to fight with my manager and had to send her three harsh mails stating that my new 1 pound hike for becoming 22 years old has not been taken into consideration while calculating my salary. A bottle of mayonnaise with the spoon left to rest in it for weeks together and now the mayo smells and tastes more the flavour of a stainless steel spoon.

To save my name, there is a book on magnetic nanostructures lying along with the notepad on an unnoticed corner like a piece of antique. A coffee cup with the stain of coffee thats only a couple of days old is surrounded by a large tabe spoon, my razor, an optical mouse for my laptop, calculator, a stack of CDs, a bag of chocolate chip cookies, a clip used while drying clothes, my USB drive and all the above said things submerged partially or completely under piles of tiny bits of paper. These have now become permanent residents on my table with my laptop becoming the central tomb in this land of mysterious objects.

Wondering how someone would possibly be able to sit and think of something constructive to write a blog in such a surrounding, I realised that i've already reached the end of it!!!

உறங்கும் பிள்ளையின் உறக்கம் கலைக்க
தன் மனம் ஒவ்வாது

தட்டில் கிடந்த சோற்றை பிசைந்து
உருண்டை பிடித்து அவன் வாயில் ஊட்டி

இதழில் ஒட்டிய பருக்கை துடைத்து
அருகில் கிடந்து, அவனை அன்பாய் பார்த்து

கட்டி அனைத்து கம்பளி போர்த்தி
ஒரு குவளை நீர் அருந்தி உறங்கினாள் தாய்

இன்னும் ஆறு திங்கள்கள் உன் அவசரம் பொறுத்திருந்தால்
அழகாய் பிறந்திருப்பேன் உன்னை அம்மா என்றிருப்பேன்

என்னை ஈன்ற பொழுதினிலே நீ பெரும் இன்பத்தில்
இரு மடங்கென் இதழ்களிலே இன்பமாய் பூத்திருப்பேன்

உன் முகம் நான் காண உன் அகத்தில் காத்திருந்தேன்
என் முகம் நீ காணும் ஏக்கமும் இழந்தது ஏன்?

தீமைகள் செய்தேனோ என்னை தீண்டவும் மறுத்தாயோ
கருவறையில் வைத்தென்னை தீக்கிறையாய் கொடுத்தாயோ

குழலும் யாழும் இனியது என்றென் குரலும் கேட்க மறுத்தாயோ
உயிரை கொடுத்தது போதும் என்றென் உறவும் முறிக்க விழைந்தாயோ

என்னை அழித்து உன்னை காக்க எமன் கொடுத்த ஷதமோ
இசைந்த உடனே இறந்து இங்கே என்னை முந்தியது உன் மனமோ

என் முகமும் அறியாய்! மொழியும் கேட்டிலாய்!
மூப்பில் இறந்து என் நாடு வந்தால்

பிறக்கும் முன்பே இறந்த என்னை உன்
பிள்ளை என்றே அறிவாயா? "அம்மா" என்பேன் அணைப்பாயா?

உச்சியை தொட்டவரில் ஒருவரும் சொன்னதில்லை
நான் ஏறி வந்த படிகளிலே இனிமை உள்ளதென்று

பிள்ளையை பெற்ற தாயில் ஒருவரும் சொன்னதில்லை
இவனை பெற்றதிலே வலி கண்டதில்லை என்று

சிங்கமாய் இருந்தாலும் உணவு தட்டில் கிடைப்பதில்லை
சிறு கல்லும் இங்கேதான் தட்டாமல் நகர்வதில்லை

உச்சியில் ஒரு கல் வைத்தால் அது கோபுரம் ஆகாது
முன்னே ஒரு கால் வைத்தால் அதோடு பயணங்கள் முடியாது

நேற்றைக்கு கண்ட கனவு எழுந்தவுடன் பலிக்காது
இன்றைய கனவும்தான் உறங்காமல் தொடங்காது

அதிசயத்தை நம்பி இங்கே ஆவது காரியமில்லை
அடி ஒன்றில் நிறுத்திவிட்டால் அம்மியும் நகர்வதில்லை

தட்டவும் கட்டவும் எண் இரண்டு கைகள் உண்டு
அங்கேயும் இங்கேயும் ஓடுகின்ற கால்கள் உண்டு

இரண்டும் இல்லா முடம் உண்டு, அவரிடம்
புகழ் நிறைந்த வாழ்வுண்டு

இரண்டும் உள்ள ஜடம் உண்டு, அவரிடமும்
பெயருக்கென்றோர் வாழ்வுண்டு

Newer Posts Home